کلمه کاربری رمز عبور
مایلم هم اکنون عضو شوم رمز عبور را فراموش کرده ام
تعداد نمایش:2598
امتیاز: 1 2 3 4 5 6


بروزرسانی : چهار شنبه 24 شهريور 1389
نويسنده : علامه طباطبائی   
همی گویم و گفته‌ام بارها ؛ بود کیش من مهر دلدارها / علامه طباطبائی
این شعر حتماً به نظر ما آشنا می‌آید ، امّا خیلی‌ها ، نام سرایندةی آن را نمیدانند . حالا اگر بگوییم ، این شعر متعلّق به زنده یاد علاّمه طباطبایی « ره » فقیه بزرگ شیعه ، مفسّر قرآن و فلسفه دان ایرانی است ، لابد کلّی تعجّب می‌کنید





 

« اخلاصت را بیشتر کن و برای خدا درس بخوان . زبانت را هم بیشتر مراقبت نما . »

 

زنده یاد علّامه سیّد محمّد حسین طباطبایی « رحمت ا... علیه »

 

این شعر حتماً به نظر ما آشنا می‌آید ، امّا خیلی‌ها ، نام سرایندةی آن را نمیدانند . حالا اگر بگوییم ، این شعر متعلّق به زنده یاد علاّمه طباطبایی « ره » فقیه بزرگ شیعه ، مفسّر قرآن و فلسفه دان ایرانی است ، لابد کلّی تعجّب می‌کنید . او حکمت و فلسفه و تفسیر را احیاء کرد و شاگردان بزرگی همچون زنده یاد استاد مرتضی مطهّری « ره »تربیّت نمود . علاّمه طباطبایی « ره » در تبریز به دنیا آمد و دورةی تحصیل را ، در حوزةی علمیّةی نجف گذراند . سپس دوباره به تبریز برگشت و سرگرم کشاورزی شد . پس از مدّتی راهی قم شد و به تدریس در آن شهر پرداخت . تفسیر‌المیزان ، مهم‌ترین اثر علاّمه طباطبایی « ره » است .

اگر جویای دانایی بودیم ، میدانستیم که این شعر معروف از آن علّامه است . سرانةی مطالعه همچنان پایین است و ما نسبت به کتابخوانی بی‌علاقه‌ . به هرحال گفتیم ،که بخاطر آوریم ،که گرفتاری ها چیزی جز بهانه نیست ؛ و اگر خود را گرفتار مسائل جانبی زندگی ننمائیم ، ساعتها فرصت مطالعه خواهیم داشت . در این شعر ، جز لغت حلاّج ، که اسم خاص عربی ست ، تمام لغات فارسی انتخاب شده‌اند .

 

کیش مهر

 

 

همی گویم و گفته‌ام بارها 

                                                                                              بود کیش من مهر دلدارها

 

پرستش به مستی‌ست در کیش مهر   

                                                                                              برونند زین جرگه هشیارها

 

به شادی و آسایش و خواب و خور                                         

                                                                                               ندارند کاری دل‌افگارها 

 

بجز اشک چشم و بجز داغ دل        

                                                                                                  نباشد به دست گرفتارها


کشیدند در کوی دلدادگان           

                                                                                                  میان دل و کام دیوارها

 

چه فرهادها مُرده در کوه‌ها 

                                                                                              چه حلاّج‌ها رفته بر دارها 

 

چه دارد جهان جز دل و مهر یار                  

                                                                                                مگر توده‌هایی ز پندارها

 

ولی رادمردان و وارستگان   

                                                                                                  نیازند هرگز به مردارها

 

مهین مهرورزان که آزاده‌اند    

                                                                                                بریدند از دام جان تارها

 

به خون خود آغشته و رسته‌اند

                                                                                        چه گُل‌های رنگین به جوبارها

 

بهاران که شاباش ریزد سپهر 

                                                                                               به دامان گُلشن ز رگبارها


کشد رخت سبزه به هامون و دشت     

                                                                                              زند بارگه گُل به گلزارها


نگارش دهد گلبن جویبار                                 

                                                                                                در آیینةی آب رخسارها


رود شاخ گل دربر نیلوفر                 

                                                                                                برقصد به صد ناز گلنارها


درد پردةی غنچه را باد بام      

                                                                                                   هزار آورد نغز گفتارها


به آوای نای و به آهنگ چنگ

                                                                                             خروشد ز سرو و سمن تارها


به یاد خم ابروی گلرخان      

                                                                                           بکش جام در بزم می‌خوارها


گره را ز راز جهان باز کن       

                                                                                             که آسان کند باده دشوارها


جز افسون و افسانه نبود جهان   

                                                                                           که بسته است چشم خشایارها


به اندوه آینده خود را مباز     

                                                                                      که آینده خوابی‌ست چون پارها


فریب جهان را مخور زینهار   

                                                                                        که در پای این گُل بود خارها


پیاپی بکش جام و سرگرم باش       

                                                                                                 بهل گر بگیرند بیکارها

 


 

نظر خوانندگان در مورد اين مطلب ارسال نظر شما
نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق ...
روح متعالی اش شاد و با اولیاءالله محشور باد .- نیکخواه
خدا رحمت کنه این استاد بزرگ رو، لغات به زبان پارسی هستند نه فارسی، لطفا اصلاح کنید.
با سپاس از سایت شما- مانی
بزرگمرد بی ادعا
درود بر روحش- احمد
السلام علیک یا علامه و سلام الله علیک و سلام ملایکه علیک- مهدی
خدا میداند و بس- احمدرضا
درود بر علامه
- آرمان
شعر پرمعنایی است .
- پیمان